Logo zutphensekoerier.nl


Maïté: "In dit beeld, 'Malade d'amour' heb ik mijn verdriet weergegeven." (foto: Feikje Breimer)
Maïté: "In dit beeld, 'Malade d'amour' heb ik mijn verdriet weergegeven." (foto: Feikje Breimer)

Ziek van de liefde in IJsselstroom

  Cultuur

"Hoe dichter ik bij mijn gevoel blijf hoe universeler het beeld dat ik maak. In het beeld Malade d'amour heb ik mijn verdriet weergegeven. Het verlies van mijn zielsverwant, mijn grote liefde en echtgenoot. Inderdaad, het betekent ziek van de liefde. Direct nadat het af was verkocht ik het aan een vrouw van tachtig jaar, ze was weduwe en voelde direct wat het beeld wil zeggen."

ZUTPHEN - Maïté Duval exposeert voor de IJsselbiënnale haar Malade d'amour in de IJsselstroom. "Als klein meisje wist ik al dat ik later kunstenares zou worden. Op het internaat waar ik in Frankrijk zat werd ik vanwege mijn eenvoudige afkomst gekleineerd en gediscrimineerd. De directeur liet mij doubleren ook al haalde ik goede cijfers. Alleen de mademoisselle die mij schilderles gaf steunde mij. "'Maïté kan naar de kunstacademie' zei ze tegen Maman. Maar dat was 50 kilometer van huis dus dat ging niet door. Op mijn achttiende vertrok ik naar Rouen in Normandië. Ik had zo'n honger naar kennis. Ik koos voor literatuur, voor geschiedenis en voor filosofie en ik had nog een vierde interesse, film! Ik mocht auditie doen bij de filmacademie in Parijs. Maar ik durfde niet, paniek! Nog steeds heb ik last van de paniek, mijn kindertijd in het internaat zal de oorzaak zijn. Het kleine meisje dat weg kruipt. Ik heb nooit leren autorijden, altijd de paniek. Maar met de trein kom ik overal."

Zelfportret

Maïté zit op het balkon van haar huis aan de Deventerweg, op het gras staan figuren van brons. Vrouwen vooral. Een zwangere vrouw, een liggende vrouw en voor haar op het balkon een klein knielend meisje. "Dit ben ik allemaal," legt Maïté uit. "Een moment of een fase in mijn leven. Alles is een zelfportret. Niet een anekdote maar een proces van het leven. Het duurt altijd zo lang voor een gevoel dat ik heb een concreet idee is. Mijn inspiratie heb ik meestal 's nachts. Naast mijn bed ligt een memoblokje en een potlood. Ik ben pas op latere leeftijd gaan beeldhouwen. In Rouen heb ik genoten van het studentenleven, in het café kwam ik de liefde van mijn leven tegen. Thierry Rijkhart de Voogd. Hij was al een beroemd schilder. We zijn via zijn familie in Nederland komen wonen. Met Sinterklaas hoorde je surprises te maken had ik begrepen. Ik maakte van klei het hoofdje van onze baby. 'Un petit Rodin!' riep Thierry. Sindsdien heeft hij mij gesteunt als kunstenares zoals ik hem steunde als kunstenaar. Hij signeerde zijn schilderijen pas wanneer ik zei dat het af was en hij beoordeelde op dezelfde manier mijn werk. Door hem heb ik zoveel kansen gekregen! Mijn eerste expositie hier in het Polakmuseum in Zutphen." In het atelier van Maïté zit een vrouw van brons voorover gebogen, haar handen op haar gezicht.

"Dat beeld heet Verdriet, uiteraard. Mijn man is achttien jaar geleden overleden, het heeft een paar jaar geduurd voor ik het in mijn werk kon uiten. Malade d'amour geeft het het beste weer, na de vrouw van tachtig die het kocht was er een jong stel dat het wilde hebben. Dit beeld is universeel."

maiteduval.nl

reageer als eerste
Meer berichten