Tole Bobbink

Column Tole Bobbink: Werken

  Column

Mijn opa is een man die vindt dat er altijd gewerkt moet worden. En als hij werkt, wil hij daar betaald voor krijgen.
Samen met mijn neef ben ik bij hem op bezoek. 'Ik snap het niet,' zegt opa, 'een mens probeert toch altijd zoveel mogelijk te verdienen? Je zit maar te rommelen met je fiets en je vrouw moet werken. Wat vindt die daarvan? Je krijgt een kind, zoek een baantje.'
'Ja opa,' zegt mijn neef, 'maar ik werk hard.'
'Ja, hard werken, maar wat verdien je daar nou mee?'
'Ja,' vraag ik hem lachend: 'Wat verdien je daar nou mee?'
Hij mompelt een bedrag. Te zacht voor opa om te horen en te weinig om van te kunnen leven.
'Al die vrije tijd die je hebt, je zou moeten werken.'
'Tegenwoordig is vloggen een beroep en kun je er geld mee verdienen'
'Ja opa,' roept hij hard, 'ik ben freelancer, ik heb allemaal klussen en nu is het gewoon even rustig. Het komt goed, echt!'
'Komt goed opa,' roep ik, 'Tegenwoordig is vloggen een beroep en kun je er geld mee verdienen.'
Opa kijkt me aan en hij vraagt zich af of hij me goed verstaan heeft of niet. Dat gezicht herken ik onderhand van hem. 'Ik zal mijn gehoorapparaten even indoen,' zegt opa. 'Of nee, doe jij dat even, jij kunt dat veel makkelijker.'
Het is een ritueel geworden. Gehoortoestellen pakken, indoen, met een hand bij het oor controleren of ze werken en als er geen piepjes te horen zijn, op zoek naar nieuwe batterijtjes en eigenlijk ook altijd pulken aan de oude om ze uit het toestel te kunnen krijgen. Het pincet ligt klaar op de salontafel. En dan op de knieën op zoek naar de nieuwe batterijtjes.
Als mijn neef en ik over de grond kruipen, zegt opa vanuit z'n stoel: 'Kleine rotdingen.'

Meer berichten