Tole Bobbink

Column Tole Bobbink: Trouwpak

  Column

Mijn opa is de laatste maanden veel afgevallen. Een van zijn kleinkinderen gaat trouwen en hij wil een pak aantrekken naar de bruiloft.
'Kom, help me eens even een pak passen.'
We schuifelen langzaam naar de kledingkast en ik trek een deur open.
'Dat pak daar, dat blauwe.'
Met het pak netjes aan de hangers lopen we voorzichtig terug naar de woonkamer en hij neemt plaats in zijn stoel om uit te rusten.
'Volgens mij is dit pak te groot, opa. Heb je nog een pak dat kleiner is?'
Hij schudt driftig met zijn hoofd. 'Ja, heb ik wel, maar ik wil dit pak graag aan.'
'Dat is goed, maar waarom dan?'
'Gewoon, altijd een heer met een blauw pak aan.'
'Ik heb ook een blauwe.'
'Daarom!' Hij knikt nog een beetje na terwijl hij zijn koffie van de salontafel pakt. 'Zo even alles passen, maar eerst de koffie.'
We doen er een half uur over de kleding die hij aan heeft uit te trekken en het blauwe pak aan te trekken. Als hij netjes is aangekleed, hangt hij achterover in zijn stoel.
'Mooi pak is dat, opa.'
Hij zucht. 'Ja, natuurlijk. Een knappe kerel heeft een mooi pak.'
Zodra we het pak uit hebben en hij in zijn ondergoed in zijn stoel klaar zit voor de andere broek, zegt hij: 'Ik zal blij zijn als alle ellende voorbij is.'
'Welke ellende?' vraag ik geschrokken.
'Die bruiloft natuurlijk.'
Ik trek na zijn broek zijn sloffen aan. 'Het zal ook wel de laatste keer zijn dat ik het pak aan heb, want volgens mij ga jij nog lang niet trouwen, of wel?'
Ik durf niet te antwoorden. Na zes jaar heb ik nog steeds bindingsangst.
'Het zal mij benieuwen… Nou goed, hijs mij de broek maar weer even op, want ik krijg het koud.'

Meer berichten