Tole Bobbink

Column Tole Bobbink: Regenpak

  Column

Mijn opa komt Zutphen niet meer uit. Al een jaar niet meer. Sinds zijn gezondheid slecht is, durft hij het niet meer aan met zijn scootmobiel buiten de stad te komen.


Vroeger fietste hij met zijn vrouw heel de Achterhoek door. Honderd kilometer per dag, makkelijk. 'En niet op van die luxe fietsen, hoor,' zegt hij met nadruk. 'Gewone fietsen, er zaten alleen handremmen op, verder geen fratsen.'
'Dat zal wel zwaar geweest zijn, opa.'
'Ja, maar mijn vrouw maakte broodjes en koffie en dan namen we een kleedje mee en gingen we onderweg ergens zitten. Alleen toen ik zestig werd, dacht ik: Nou had ik wel een auto willen hebben, dan kon ik het land doorrijden. Maar ja, zo'n ding kost alleen maar geld, ook als je hem niet gebruikt. Tegenwoordig heb ik een scootmobiel en een regenpak. Dus wat moet ik nou nog met een auto?'

'Je zit lekker warm in een auto, en nooit in de regen.'
'Ach ja, toe maar. Er komt geen regen in dat pak. Ik zal je zeggen, dat regenpak is hard, van dat harde plastic, niet van dat zachte spul waar jullie in rondlopen.'
'Zo'n regenpak dat vissers op zee ook dragen?'
'Ja, zoiets. Ik heb alleen geen gele, die van mij is groen.'
'Zoals de boswachters?'
'De muts waait af met een beetje tegenwind. Omdat het pak zo hard is.'
'Dan zit je nog met je hoofd in de regen, opa, net als bij een cabrio. Daar betalen mensen veel geld voor en jij hebt de cabrio-ervaring gewoon in je scootmobiel.'
'Ja ja... Maar het is wel raar, als het regent en het is warm en je hebt hem aan dan word je toch nat. Denk daar maar eens over na.'
'Van het zweet, opa?'
'Goed zo, jongen.'

Meer berichten