Foto: Tim Pardijs
Column Tole Bobbink

Afscheid

  Column

Het is iets voor twaalven op oudejaarsavond en Lotje, mijn vriendin en ik staan buiten op het grind de lucht in te staren. We kijken naar vuurpijlen die te vroeg worden afgestoken. 'Goed,' zeg ik tussen een paar happen van mijn oliebol in, 'je wilt dus iets anders in je leven. Je gaat op jezelf wonen omdat je meer privacy wilt. Je wilt offline, zoals ze dat tegenwoordig zeggen.'

Lotje neemt een hap van haar oliebol en met volle mond zegt ze: 'Ja, ik ga mijn leven alleen nog leven voor mezelf.'

'Kijk je wel positief terug op het afgelopen jaar? Veel mensen hebben met je meegeleefd en met plezier gevolgd hoe je groot geworden bent.'

'Ja, dat is natuurlijk prachtig mooi. Elke keer dat ik mensen tegenkwam in het bos waren ze heel aardig tegen me.'

Lotje neemt een slok van haar water. 'Kijk, zoals je weet ben ik gek op kinderen. Ik denk dat het tijd is om een flinke reu te vinden en daar een gezinnetje mee te stichten. Er zal toch wel een hond te vinden zijn met wie ik het uithoud, zo vervelend ben ik toch niet?'

'Nee,' zeg ik, 'je bent een heerlijke teef. Veel energie, goede genen, geen ziektes, geen kwalen. Je kunt misschien werken aan je aanhankelijkheid en concentratie, maar dat kunnen we allemaal.'

Ze kijkt me aan. 'Ja, daar kunnen we allemaal aan werken.'

Mijn vriendin lacht en ik kijk stoïcijns omhoog. Op zoek naar vuurpijlen.

Het is bijna twaalf uur. De klokt op tv telt af en Lotje gaat staan. Ze heft haar glas water de lucht in en kijkt mijn vriendin en mij aan en ik zie dat haar ogen nat worden. 'Ik wil graag nog een ding zeggen. Dames en heren, ik dank u voor uw aandacht het afgelopen jaar en wens u een gelukkig nieuwjaar.'

Lotje drinkt haar glas leeg en terwijl de vuurpijlen van de mensen uit het dorp de lucht in schieten, hurkt Lotje op het grind om een plasje te doen.

Tole Bobbink

Meer berichten