Tole Bobbink.
Tole Bobbink.
Column Tole Bobbink

Privacy

  Column

Lotje ligt op haar favoriete stoel bij de verwarming. Ze staart een tijdje naar de houtkachel en zonder me aan te kijken, zegt ze: 'Waarom doen we de houtkachel nooit aan?'

'Daar kan ik niet tegen.'

'Jammer.' Ze kijkt naar buiten en geeuwt. Na een poosje staat ze op en draait rondjes in haar stoel. Met een zucht laat ze haar kop op de leuning zakken. 'Ik verveel me zo.'

'Zullen we naar buiten gaan en spelen met de bal?'

'Ik wil altijd spelen met de bal, dat weet je, maar ik wil ook graag iets anders.'

'Wat wil je dan?'

'Dat weet ik niet, maar ik weet wel dat ik iets anders wil.'

'Wil je erover praten?'

Ze kijkt me geërgerd aan. 'Dat doen we nu toch?'

Haar blik dwaalt af naar buiten. 'Ik vind trouwens dat je te veel met me wilt praten. Ik wil niet praten, ik wil gewoon dingen doen zonder daarop te moeten reflecteren. Ik wil aan poep kunnen ruiken zonder dat je er later weer iets over gaat zeggen of schrijven.'

'Je wilt dus meer privacy?'

'Ja, want als we in het bos lopen en onbekende mensen tegenkomen, kennen ze me van de dingen die je over me deelt. Dat is vreemd, hoor.'

'Ja, dat kan ik me voorstellen.'

'Dat lijkt me sterk, want je bent geen hond.'

'Goed, dus je wilt je privacy terug en gaan ontdekken wat je werkelijk wilt doen in het leven? Dat past bij je leeftijd. Je bent bijna volwassen.'

'Ik ga op mezelf en je hoeft niet bang te zijn. Je hebt me goed leren stoeien en ik weet hoe ik moet overleven in het bos en op de hei. Ik weet alleen niet hoe ik er moet komen.'

'Wanneer ga je?'

'Morgen, denk ik.' Ze springt van de stoel en kijkt me aan. Ze lacht weer. 'Ga je mee naar buiten? Spelen met de bal?'

Ik veer op van de bank en kwispel met mijn staart en begin te piepen. Eindelijk spelen met de bal.

Tole Bobbink

Meer berichten