Foto: Tim Pardijs
Tole Bobbink

Kerstvoer

  Column

Mijn vriendin en ik zitten aan tafel in de woonkamer en spelen een spelletje Uno. Lotje wil graag op de hoogte blijven van het spelletje en wie er aan het winnen is. Ze steekt haar neus in onze kaarten en loopt heen en weer en zegt dingen als: 'Nou, spannend hoor! Ik ben benieuwd.' We aaien haar en vragen ons hardop af wat ze in de kaarten van de ander heeft gezien.

Plotseling is het stil. Te stil. En we weten ondertussen dat wanneer het te stil is, Lotje iets uitspookt dat ze heel spannend en interessant vindt. En als Lotje iets spannend en interessant vindt, kun je er donder op zeggen dat wij er niet blij mee zijn.

Ze staat half verscholen achter de kerstboom te likken aan een kerstkransje.

'Nee Lotje,' zeggen we allebei tegelijkertijd. 'Chocola mag je niet.'

Ze lijkt niet te schrikken van onze gezamenlijke 'nee', alsof ze niet anders verwacht. We houden haar vanuit onze ooghoeken in de gaten. Ze loopt alle bloemen en planten na en ruikt aan de takken.

'Die verwacht nu natuurlijk in alles wat groen is chocoladekransjes.'

Als er nergens anders kransjes te vinden zijn, loopt ze weer terug naar de Kerstboom en kijkt ons afwachtend aan.

'Sorry Lotje, van chocola ga je dood en we willen je graag nog bij ons hebben deze Kerst.'

Mijn vriendin hangt lachend alle laaghangende kransjes in de bovenste helft van de boom. 'Vorig jaar hadden we toch de kerstballen zo hoog hangen dat Lotje er niet bij kon?'

'Ja,' zeg ik, 'de ballen hingen zo hoog dat het leek alsof we de boom alleen maar voor de overburen hadden versierd.'

Mijn vriendin vult een Kong met speciale kersttraktaties voor de hond. Want ook dieren willen met Kerst extra lekker eten.

Meer berichten