Logo zutphensekoerier.nl


Foto: Tim Pardijs
Tole Bobbink Tole Bobbink

Wind

  Column

Lotje en ik drinken koffie in het tuinhuis. Zij ligt in de stoel die het eerste jaar van haar leven in de woonkamer heeft gestaan. Met haar tanden herschikt ze de plaid die erop ligt en als ze kreunend haar kop op de leuning legt, zegt ze: "Heerlijk, precies zoals vroeger."

Ik sta op om mijn kop koffie bij te schenken. Lotje komt omhoog en houdt in de gaten wat ik ga doen. "Hè, blijf toch zitten," zegt ze. "Ik word er zo onrustig van als je heen en weer loopt."

In alle rust, want ik ben het baasje en wil me niet laten opjagen door Lotje, schenk ik koffie bij en schuifel terug naar mijn plek. Zodra ik zit, gaat zij weer liggen.

Het tuinhek dat de straat afscheidt van de tuin, klappert in de wind. Het is een rustig en ritmisch klapperen. Net niet te horen. Lotje spits haar oren en komt overeind. "Wat is dat?"

"De wind speelt met het tuinhek."

"Zeker weten?"

"Ja."

'Goed zo poepie...'

De deur van het tuinhuis zit niet goed in het slot en de wind heeft ook vat op de deur gekregen. Piepend en krakend gaat die open.

"En dat is zeker ook de wind?" Lotje kijkt me spottend aan.

"Ja, dat is ook de wind."

"Nou, ik geloof er niks van."

"Waarom blaf je dan niet? Of ga je kijken?"

"Ik mag van jou niet blaffen. En het is donker buiten dus kijken heeft geen zin."

Ik sta op en sluit het tuinhek en trek de deur goed dicht. Lotje zit rechtop in de stoel.

"Kun je nu weer lekker ontspannen?"

Lotje zucht. "Hè, wat flauw. We leven samen als een getrouwd stel, zullen we dan alsjeblieft samenleven als een gelukkig getrouwd stel en niet op elkaar vitten heel de tijd?"

Ik aai haar borst. "Goed zo poepie, je bent mijn lieve poepie."

Met een kreun van genot laat ze zich weer op de leuning zakken.

Meer berichten




Wat vindt u?

Roetveegpiet of niet?



Reageren!

Shopbox