Foto: Tim Pardijs

Column Tole Bobbink: Ballen

  Column

Apporteren met je hond is goed. Het versterkt de band tussen jou en je hond en het zorgt ervoor dat je hond zijn of haar energie kwijt kan op een manier die jou als baasje niet veel moeite kost. Ik mag daarom graag 's ochtends en halverwege de middag een keer of honderdduizend de bal werpen.

Een bal apporteren is leuk, maar wanneer ik degene ben die de bosjes in moet om te helpen zoeken, vind ik het ineens veel minder enerverend.

Dus koop ik in de stad tien tennisballen en thuis gooi ik die met de werpstok de tuin in. Bij de eerste bal denkt Lotje nog dat we leuk gaan apporteren, maar wanneer ik door blijf gooien tot alle ballen door de tuin verspreid liggen, is ze het overzicht kwijt. Ze loopt overenthousiast heen en weer op het grind en kijkt me vragend aan. Uiteindelijk rent ze de tuin in en komt vrij snel terug. Uit haar bek laat ze een vieze, oude bal vallen.

'Als je nu wel de bal kunt vinden die je kwijt was, waarom heb ik dan tien nieuwe ballen gekocht?'

Lotje kijkt me hijgend aan en gaat voor me zitten. Kwispelend schraapt ze het grind heen en weer.

Ik gooi de vieze, oude bal weer de tuin in en dit keer komt Lotje met een nieuwe bal terug. Ik zie het felgele vilt al van verre in haar bek zitten. Ze ligt voor me op de grond en het is niet dat ze de bal niet af wil geven, ze kan hem simpelweg nog niet loslaten. Ze kauwt en kwispelt en piept dat de bal zo lekker is. Dat er nog zo lekker veel smaak aan zit. Ik ga op het bankje zitten en kijk tevreden naar Lotje en haar nieuwe bal en wacht geduldig tot ze de nieuwigheid eraf heeft kunnen kauwen.

Meer berichten