Logo zutphensekoerier.nl


Foto: Tim Pardijs
Tole Bobbink Tole Bobbink

Konijntje

  Column

Op een ochtend wandel ik met een kop koffie door de tuin. Normaliter scharrelt Lotje om me heen en snuffelt ze in het gras, dit keer sta ik in mijn eentje naar de dauw te kijken.

Lotje staat in de hoek van de tuin, tussen enkele bomen, met haar neus op de grond. Wanneer ik vijf minuten later, met mijn tweede kop koffie, opnieuw de tuin in loop, staat ze op dezelfde plek in dezelfde houding. Ik ken mijn pappenheimers, dat is geen goed teken. Als ik naast haar sta, schrikt ze op en loopt ze weg van wat ze heeft gevonden.

'Nou Lotje,' zeg ik onderzoekend, 'het lijkt erop dat je een dood konijn gevonden hebt.'

Ze kijkt me aan.

'Ik zie dat het konijn open ligt, de ingewanden komen eruit en het lieve beestje mist een pootje. Heb jij dat gedaan? Heb jij van het konijntje gegeten?'

Ze kijkt van mij naar het konijntje en gaat erbij zitten.

'Wat te doen,' mompel ik. 'Het is een wild konijntje dat met enige regelmaat de tuin heeft vernield, dus heel rouwig ben ik er niet om. Maar zoiets gun je niemand. Toch?'

Lotje kijkt naar het konijntje en probeert heel voorzichtig dichter bij te komen. Met een schep en een hark pak ik het konijntje op en leg het beestje voorzichtig in de groene container. Op de plek van het konijntje ligt een ei. Een kippenei. Het kippenhok van de buren staat aan de andere kant van de tuin, minstens twintig meter de andere kant op. 'Lotje, wat moet een konijn nou met een ei? Wat een mysterie.' Lotje probeert aan het ei te ruiken.

Die ochtend worden de groene containers geleegd. Wanneer ik de container met het konijntje naar de voorkant van de straat rij, rent Lotje met me mee en springt tegen de container aan. Aan de straat nemen we een minuut stilte in acht en wandelen met de kop omlaag naar huis.

Meer berichten


Shopbox