Foto: Tim Pardijs
Column Tole Bobbink Tole Bobbink

Wandelroute

  Column

Mijn vriendin en ik wandelen met Lotje door een aangrenzend dorp en nemen een paadje dat we nog niet eerder hebben gelopen.

Het begint leuk. Er is veel te ruiken voor Lotje, hier en daar hebben honden tegen een boom geplast en reutjes die tegen bomen plassen, vindt Lotje interessant. We wandelen langs een voetbalveld en de weg wordt smaller en rustiger. Dit is een plek waar geen auto's rijden. Lotje draait zich naar ons om en gaat zitten. Ze kijkt afwisselend naar mij en naar de tas waar ik haar bal in bewaar.

'Mag ik de bal?' vraagt ze.

We lopen, terwijl Lotje de bal apporteert, een stuk verder en bereiken de achterzijde van een rij huizen. Een doodstil paadje met hier en daar een bordje in de grond geslagen met het verzoek je hond hier niet te laten poepen. Voor de mensen die niet kunnen lezen, en dat zijn er blijkbaar veel, staat er een 'verboden voor poepende honden'-bord in de berm.

'Dat is gek,' zeg ik, 'Welke mensen laten nou hier hun hond uit en ruimen het niet op? Het ligt echt overal.'

'Waarschijnlijk mensen die denken dat dit het uitlaatstraatje is.'

'Wij laten onze hond niet uit. Wij wandelen en onze hond loopt voor de gezelligheid met ons mee.'

'Dat weten zij niet. Laat maar duidelijk zien dat je plastic zakjes bij je hebt en dat wij onze hondenpoep opruimen.'

Met de boterhamzakjes duidelijk zichtbaar, zwaaiend boven mijn hoofd, wandelen we verder. Lotje loopt over het midden van het pad, daar waar geen hondenpoep ligt, en steekt af en toe haar kop naar links of rechts. Ruiken doet ze niet meer, dit is geen gezellige hondenpoep waar ze aan kan snuffelen, dit is een vieze straat. Lotje begint aan de lijn te trekken en kijkt om. 'Kom, laten we ons vertrouwde rondje lopen. Daar is het tenminste schoon.'

Meer berichten

Shopbox