Logo zutphensekoerier.nl


Foto: Tim Pardijs
Tole Bobbink

Bal

  Column

Achter in de tuin ben ik, uiteraard samen met Lotje, op zoek naar een bal. Ze loopt zo druk door de vergeet-me-nietjes, dat ik hoop dat we gauw een bal vinden. Het maakt niet uit welke bal. Desnoods niet de bal die ik zo-even gegooid heb, maar de bal die we vorige week niet konden vinden.

We staan allebei bij de struiken. Ik kijk naar de grond en veeg hier en daar wat bodembedekkers weg. Bij elke veeg zie ik Lotje geconcentreerd in het vrijgekomen deel kijken of de bal er ligt. Wanneer ik naar haar kijk, kijkt ze me aan. Soms snappen we elkaar niet, maar nu hebben we een duidelijke missie en de blikken die we uitwisselen, zijn sprekend.

Ik haal theatraal mijn schouders op. 'Ligt de bal hier ergens?' vraag ik.

'Weet ik niet, jij hebt hem gegooid,' antwoordt ze kwispelend.

'Ruik dan, jij hebt hier de beste neus van ons tweeën.'

'Ik weet niet waar je naartoe gooide. Ik keek naar jou, of je hem überhaupt zou gooien.' Ze is even afgeleid door een witte vlinder en kijkt me dan weer aan. 'Heb je de bal al?'

'Nee, nog niet. Het is jouw bal, je moet zelf ook zoeken.'

'Ja, maar jij hebt hem gegooid.’ Ze kijkt verdrietig naar de struiken.

Met een hoog en enthousiast stemmetje roep ik: 'Waar is de bal? Zoek bal. Zoek.' Zoveel vrolijkheid kan ze niet weerstaan en ze begint kwispelend heen en weer te lopen met haar neus op de grond.

Wanneer ik een half uur later met een perenijsje in het gras zit, komt Lotje met de bal aanrennen. Ze kwispelt hard en ze kreunt van plezier terwijl ze op de bal bijt.

Ze legt de bal van vorige week netjes voor me neer. 'Nog een keer,' zegt ze en kijkt me ongeduldig aan.

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox