Logo zutphensekoerier.nl


De Walburgtoren staat volop in brand. Voor heel wat Zutphenezen is het de tweede torenbrand in hun leven. Zij zagen in 1920 de Wijnhuistoren branden. (Foto: Stedelijke musea Zutphen)
De Walburgtoren staat volop in brand. Voor heel wat Zutphenezen is het de tweede torenbrand in hun leven. Zij zagen in 1920 de Wijnhuistoren branden. (Foto: Stedelijke musea Zutphen) (Foto: Stedelijke musea Zutphen)
De vijf jaargetijden

Verwoestende grote brand Walburgtoren, nu 70 jaar geleden

  Column

Op 30 maart 1948, nu 70 jaar geleden, breekt op 43 meter hoogte op de grote omloop aan de voet van een steiger brand uit. Plotseling breekt de brand aan alle kanten uit en kunnen de brandweermensen alleen nog maar maken dat ze wegkomen.

Het vuur woedt zowel aan de binnen- als aan de buitenkant. Een regen vonken trekt over de daken in de omgeving. Er wordt op grote schaal bijstand gevraagd van omliggende korpsen en om de ladderwagens van Apeldoorn, Deventer en Arnhem en een verbindingswagen. Dat laatste is een nieuwtje. Mobilofoons en portofoons zijn nog niet in gebruik. Deventer brandweermannen hebben met dumpmateriaal een verbindingsnetje opgezet. Zutphen heeft geen autoladderwagen. Het doel van de brandweerinzet is: beperken van de brand tot de toren en het blussen van de gloeiende houtdeeltjes op de omliggende daken. De brand kruipt omhoog van 43 meter, eerste omloop, naar de top op 77 meter en is onbereikbaar voor de stralen van de ladderwagens en de stralen van de daken van de kerk. Bovendien gaan veel slangen kapot door de grote druk die nodig is om het water zo hoog te krijgen. Dat komt mede omdat zowel de blusvoertuigen als de slangen tijdens de oorlogsjaren niet vervangen zijn. De aangelegde blusinstallatie is door granaatvuur bij de bevrijding op veel plaatsen lek geschoten en kan niet meer gebruikt worden.

Omstreeks half zes stort de peperbus naar beneden en komt aan de voet van de toren op het 's Gravenhof terecht. Door de afvoer van de goten van de omliggende panden dicht te stoppen blijft het water daarin staan en komen de brandende houtdeeltjes die van de daken vallen in het water terecht. Er is hoop dat de brand zich zal beperken tot het deel boven de 43 meter omdat boven de klokken als brandwering een laag klei is aangebracht. Helaas lukte dat niet en worden ook de klokkenstoelen aangetast, en vallen de klokken naar beneden. Ze komen achter het orgel in de kerk terecht. Daar staan brandweermensen onder het orgel met waterdruk op hun slangen, zij blussen de neergestorte massa direct. Zij voorkomen dat het vuur de kerk ingaat. Wel dreigt de windkast van het orgel in brand te raken, snelle demontage voorkomt dat. Als de laatste klok kort na middernacht is gevallen, is het gevaar voor uitbreiding geweken. De dag na de brand wordt de windkast weer gemonteerd. Kort daarna speelt de organist Bute op het bijna ongeschonden orgel het bekende vers: "Dankt, Dankt nu allen God".

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox