Logo zutphensekoerier.nl


Omdat ik fietskoerier ben, vraag ik de de oude man die met verve de fietstaxi rijdt of ik ook een stukje mag rijden op zijn fiets.
Omdat ik fietskoerier ben, vraag ik de de oude man die met verve de fietstaxi rijdt of ik ook een stukje mag rijden op zijn fiets. (Foto: Benno Geerlings)
Op fietse door Z.

Op fietse door Ambon: met de fietstaxi

  Column

Milieutechnisch gezien maken we er een zooitje van op planeet Aarde. Noord, zuid, west, oost, Z. of Ambon. De werelddelen wijzen met de vinger naar elkaar wie de grootste vervuiler is.

Door Benno Geerlings

Het lijkt me verstandiger het bij jezelf te houden. Eerst je eigen stoep opruimen voordat je begint te zeuren over de troep die er bij je buurman ligt. Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben als volleerd Nederlander geneigd snel te wijzen en zie het werelddeel waar ik in leef als bovenmatig beschaafd.

Mijn prullenmanden zitten altijd keurig vol; plastic, papier, gft en restafval. Ik probeer mijn vleesconsumptie te minderen. Ik rij geen auto. Zolang het mij geen al te grote opoffering kost, ben ik bereid duurzaam te leven. Nee, kijk dan eens naar die grootvervuilers op het Aziatische continent, die maken er pas echt een zooitje van. Zo was ik geneigd te denken.

Tijdens onze vakantie in de Molukken wandelen we met onze lokale gids door Kota Ambon, de stad op het gelijknamige eiland. Hier wordt klam en uitbundig geleefd, maar maakt men zich niet al te druk om uitlaatgas of afvalscheiding. Je afval pleur je desnoods in de openbare afwatering, stromend richting zee.

Een deel van onze rondleiding gaat op fietse, om precies te zijn per becak, de fietstaxi zoals je die in vele Aziatische steden aantreft. Het motorisch geweld om ons heen deert de bejaarde fietser die mij vervoert niet. Ik zit relaxed op mijn houten stoeltje voorop te genieten.

Mijn vinger wijst niet langer verwijtend maar verwijzend, ik wil mijn partner K. laten delen in het leven dat explodeert om ons heen. Ik besef dat hier de façade van schoner leven niet bestaat. Er wordt niet met valse veren gepronkt.

Terwijl ik in de becak zit bedenk ik mij dat wij in het westen minimaal net zoveel vervuilen als onze oosterse buren. Wij zijn beter in het verbergen van de rotzooi.

Omdat ik fietskoerier ben, vraag ik de de oude man die met verve de fietstaxi rijdt of ik ook een stukje mag rijden op zijn fiets. Hij kijkt mij even aan of ik gek ben, een westerling fietst toch niet. Die heeft minimaal genoeg geld voor een mooie auto. Hij veronderstelt ook, maar zijn vinger wijst niet verwijtend. Met een royale glimlach zet hij mij op zijn fiets.

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox