Logo zutphensekoerier.nl


Tiana Wilhelm: "Ik heb er moeite mee als publiek als vanuit een automatisme gaat staan na een voorstelling of concert."
Tiana Wilhelm: "Ik heb er moeite mee als publiek als vanuit een automatisme gaat staan na een voorstelling of concert."
De vijf jaargetijden

Applaus

  Column

Applaus als blijk van waardering schijnt zo oud als de mensheid te zijn en komt in verschillende culturen voor. Applaudisseren doe je niet zomaar. Het hoort bij een bijzondere prestatie.

Tiana Wilhelm, Directeur Musea Zutphen


Ik heb er moeite mee als publiek als vanuit een automatisme gaat staan na een voorstelling of concert. Dat lijkt fijn voor de uitvoerenden, maar meestal weten zij zelf heel goed of zij wel, of juist niet in vorm waren. Zo'n applaus krijgt dan iets dubbels, want klaarblijkelijk maakt het geen verschil of je een matige of een fantastische prestatie hebt neergezet. Ik geef zelden een staande ovatie. Ik kan mij alle keren nog goed herinneren, want het betekende steeds dat ik diep geraakt was. Door de schoonheid, de emotie, het meesterschap van de uitvoerende, het soms zwaar bevochten hoogtepunt.
Twee gebeurtenissen waarbij geapplaudisseerd werd, hebben op een andere manier grote indruk op mij gemaakt. Dat was het voortdurend aanzwellende applaus van de vele mensen langs de route van de stoet lijkwagens met de slachtoffers van de MH17. Het applaus voelde als een erkenning voor hun levens. Dat zij geliefd waren. Niet alleen door hun nabestaanden, maar voor even door ons allen. Omdat zij bij ons hoorden en plotseling weg waren. Het applaus was als tranen van geluid. Zo voelde ook het ontroerende applaus voor Eberhard van der Laan door zijn Amsterdammers afgelopen september.
Toen ik hoorde over het initiatief om Van der Laan met applaus te eren, vroeg ik mij af hoeveel mensen gehoor zouden geven aan deze oproep. Stel je voor dat er 'maar' honderd zouden staan, of dat het maar even zou duren. Een lieve druppel op een gloeiende plaat van verdriet. Die vrees bleek ongegrond. Als u het toen niet op het nieuws heeft gezien, kijk dan naar YouTube-filmpjes. U ziet daarin duizenden mensen die hun handen minutenlang stuk klapten voor hun zieke burgervader. Toen zij ook nog "Aan de Amsterdamse grachten" gingen zingen, hield ik het niet droog.
Applaus. Wacht er niet mee tot het - soms bittere - einde. Laat het ook geen automatisme zijn. Applaudisseer voor uw geliefden voor alle mooie, lieve, bijzondere dingen die zij in 2017 hebben gedaan. Ik wens u een gezond en voorspoedig 2018.

Volgende maand schrijft mijn collega Hans Heesen, directeur van filmtheater Luxor, op deze plek.

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox