Logo zutphensekoerier.nl


De vijf jaargetijden

'Onbevredigend hoe men prijzen ontvangt'

  Column

Ik ben bij het Gala van het Nederlands Theater, waar de toneelprijzen voor de meest indrukwekkende acteerprestaties worden uitgereikt.

Door Mirjam van Tiel,
directeur Theater Hanzehof

De locatie is de grote zaal van Stadsschouwburg Amsterdam. De rijkversierde theaterzaal, die stamt uit de 19e eeuw, is imponerend en theatraal en geeft cachet aan deze 'Oscaravond' van het Nederlandse theater. Voor het toneel staan chique gedekte tafeltjes, waar de genomineerden in spanning afwachten of zij de eervolle prijzen in ontvangst mogen nemen. Als de prijzen worden uitgereikt en de winnaars het toneel opkomen valt me op dat men vooral de indruk lijkt te willen wekken dat het allemaal niet zo heel belangrijk is. Een façade van typische Nederlandse calvinistische nonchalance, waarachter het grote belang van de prijzen wel degelijk schuilgaat. Een houding die lijnrecht staat tegenover die van de Amerikaanse Oscars, waar men trots is en dat laat zien. Deze genomineerden hebben de meest indrukwekkende acteerprestaties neergezet - waarmee ze de toneeljury in het hart hebben geraakt - maar bij het in ontvangst nemen van de prijzen maken ze weinig indruk.

De reden dat ik in de cultuursector werk is dat indrukwekkende kunstuitingen mij inspireren en vervullen. Ik zei dan ook volmondig ja toen ik werd gevraagd vanaf heden zitting te nemen in de Nederlandse toneeljury. Ik geniet daarom extra van deze avond, maar vind het onbevredigend hoe men de prijzen in ontvangst neemt. Maar dan gebeurt het alsnog. De belangrijkste prijzen hebben ze voor het laatst bewaard, de Louis d'Or en de Theo d'Or. Als Romana Vrede wordt genoemd als winnaar van de Theo d'Or laat zij zien hoe het moet. Prachtig gekleed, bewust van het belang van de prijs, trots op de erkenning van haar prestatie, staat ze daar te stralen op het podium. En als ze zich dan helemaal laat gaan in een euforisch dansje - waarmee ze de harten van het publiek steelt - komt er een grote glimlach op mijn gezicht.

Mijn gedachten gaan terug naar 'de dansende Chinees'. Een van de ervaringen die indruk op mij en mijn man maakte tijdens onze wereldreis met auto en daktent. Op het strand van Air Papajan Maleisië houdt de vader van een Chinees gezin zich afzijdig van de rest van het gezin. De vader oogt saai. Totdat hij zijn telefoon neerlegt, alleen het strand oploopt en een imaginaire danspartner bij de arm neemt en statig en charmant rondjes walst over het strand. Hij gaat er helemaal in op en geniet van zijn dans en wij genieten van de schoonheid die ervan uitgaat. Een indrukwekkend en onvergetelijk moment. Een daverend applaus brengt me terug in het heden, bij het Gala, waar Romana nog steeds uitbundig staat te dansen. Zij heeft het verschil gemaakt.

reageer als eerste
Meer berichten