Logo zutphensekoerier.nl


Foto: Tim Pardijs
Tole Bobbink

Dikke koolmeesjes

  Column

Sinds mijn vriendin en ik een week of twee geleden vogelvoer in bomen en struiken hebben opgehangen, lijken er meer vogels in de tuin te leven. Zodra ik de tuin inloop, vliegen er overal om me heen vogels hoog de boom in.


Ze hangen aan de netjes met pinda's en kijken af en toe schichtig door de ramen naar binnen of ik niet te dicht bij het raam sta. Of ik misschien naar de achterdeur loop om ze te vangen.
Waarom zijn koolmeesjes zo bang voor mensen? Smaken ze soms lekker en weten ze dat van zichzelf? Is er een koolmeesjesgeschiedenisboek waarin staat geschreven dat ergens in een lang vervlogen eeuw mensen op ze joegen omdat mensen toen nog dachten dat de gekleurde buikveertjes een geneeskrachtige werking hadden?

Het enige wat ik ze zie doen, is eten. Ik heb op verschillende plekken nieuwe zakjes moeten ophangen. Ze vreten me nog eens arm. En als je eenmaal begint met bijvoeding, dan kun je natuurlijk niet stoppen, want je maakt ze tam en afhankelijk van de rode netjes met pinda's. In tegenstelling tot wat de koolmeesjes elkaar wijs maken, sta ik niet voor het raam om ze te vangen, maar om in de gaten te houden of ze nog genoeg te eten hebben. Ik wil niet de dood van kleine vogeltjes op m'n geweten hebben.

Zeker niet nadat ik ze eerst, enthousiast als een randstedelijke idioot, mijn tuin heb binnengelokt met extra voer. Mijn vriendin heeft daarom een emmer meelwormen in huis gehaald, om ze nog vetter te mesten. Voor de winter. Elke keer dat ik nu mijn klompen aantrek om het GFT-afval in de container te gooien, kijk ik naar vijf kilo meelwormen.
'Voer ze ook maar de wormen,' zegt mijn vriendin lachend, 'maar niet teveel, ze mogen niet zo dik worden dat ze niet meer kunnen vliegen.'

reageer als eerste
Meer berichten