Logo zutphensekoerier.nl


De vijf jaargetijden

Cellokoffer

  Column

Mijn schoonzus, zangeres, zocht twee weken inspiratie op Sicilië tijdens een internationale muziekcursus. Zij leerde er de Turkse celliste Gülsah Erol kennen. Er ontstond spontaan een vriendschap tussen die twee.

Ook ik heb goede herinneringen aan studieweken, zoals in Praag. Het was 1990, de val van de muur lag er nog vers in het geheugen. Kennismaken met Poolse en Russische gitaarstudenten in de Gouden Stad aan de Moldau. Als ik eraan terugdenk lijkt het wel een film. Wat zou ik die graag nog eens terug zien met mijn ogen van nu!

Les krijgen van grote meesters, met studiegenoten uit diverse landen kennis maken en musiceren. Je compleet onderdompelen. Niets zo mooi als een meestercursus in de zomer. In ons kikkerlandje barstte het ook van de festivals en summercourses. Zutphen bruiste onlangs tijdens het Internationaal Cellofestival: concerten, workshops, masterclasses. Vijf feestelijke dagen lang. Het Cello8ctet Amsterdam hield kleuters en ouders volledig in de ban met de voorstelling Cellostorm in de Hanzehof. Rushad Eggleston speelde bluegrass en klom zelfs met zijn cello in een boom. Vele musici brachten met Consensus Vocalis onder leiding van Klaas Stok het publiek in de Buitensociëteit in trance met het Requiem van onze eigen Willem Jeths.

En dan is het weer maandag en kom je een ervaring rijker weer terug op je werkplek, in je eigen veilige leefwereld.
Veilig? Niet voor Gülsah Erol. Terug in Turkije werd zij begin augustus een paar dagen na haar fantastische tijd op Sicilië uit haar eigen leven gesleurd en bruut in elkaar gemept door de politie in de metro van Istanbul. Waarom? Haar cellokoffer. Cellokoffer is bom! Celliste dús terroriste!

Toen het gebeurde, was ik weer eens in Oost-Europa, dit keer fietsend langs de Donau. Daar zag ik de foto's op facebook. Eerst zie je een stralende jonge vrouw met mijn schoonzus op Sicilië, een week later een bont en blauw geslagen slachtoffer van agressie en rechteloosheid. 'I was handcuffed and punched and kicked several times.

...

When I told them I was a musician, please be careful about my arms and hands, they hit harder', schreef ze erbij. 'Ik ben een musicus!

..

Mijn hele lichaam doet pijn, maar mijn hart nog het meest.' Gülsah Erol is trots op haar vak. Ik luister naar haar op Youtube. Wie weet kunnen we haar ooit live horen in Zutphen. Cellokoffers zijn hier altijd welkom, zeker in augustus!

1 reactie
Meer berichten