Logo zutphensekoerier.nl


Foto: Tim Pardijs
Tole Bobbink

Vogelfluitje

  Column

Mijn vriendin en ik zijn verhuisd en de eerste dagen zitten we vooral in de tuin. Hoewel we altijd hebben gezegd dat we als stadsmensen gewend zijn geen tuin te hebben, merken we nu wat we al die tijd hebben gemist.
Als om half zes 's ochtends de wekker gaat, drinken we in de schemer onze koffie op het terras.
'Lekker zo, hè,' zeg ik met de vermoeidheid nog in mijn stem tegen mijn vriendin.
'Het kan liggen aan het licht, dat ik je nog nooit zo vroeg op de dag in buitenlicht heb gezien, maar je hebt dubbele wallen, wist je dat? Je wordt oud.'
'Ja, jij ook,' zeg ik.


'Ja, ik weet nog,' zegt ze lachend, 'dat ik het in het begin heel erg vond dat die wallen 's ochtends zo traag wegtrekken. Vind jij het vervelend?'
In de spiegeling van de buitendeur kijk ik naar mijn reflectie. Het is nog te donker om mezelf goed te zien. 'Nooit gedacht dat ik mijn dubbele wallen zou proberen te bekijken in de reflectie van mijn allereerste achterdeur.'
We laten mijn wallen voor wat ze zijn en luisteren naar het fluiten van de vogels.
Die avond zit ik met mijn vogellokfluitje in de tuin en als ik vijf minuten een schroef piepend in een stukje hout heb rondgedraaid (meer is het vogelfluitje niet), heb ik beet. Een andere vogel reageert. Een vogel met precies hetzelfde deuntje en het geluid komt uit de tuin van de buren. Staand op de bank tuur ik over de schutting en ja hoor: de buurman heeft eenzelfde vogellokfluitje en draait net als ik geconcentreerd aan het schroefje.
Nooit gedacht dat het eerste gesprek met mijn nieuwe buren via een vogelfluitje gevoerd zou worden.

reageer als eerste
Meer berichten