Logo zutphensekoerier.nl


Op fietse door Z.

Op fietse in Z.: Fluithuis

  Column

Gefietskoerierd, gegeten, beentjes op de bank, TV aan en voetbal kijken. Hoe mooi en simpel kan het leven zijn.

Ik zie een spannende wedstrijd en een scheidsrechter die van alle kanten af gezeken wordt. Door de spelers, trainers, toeschouwers in het stadion, door de commentator en dan ook nog eens door miljoenen kijkers die thuis met de beentjes op de bank het allemaal beter weten. Ik denk: sommige hobby's van mensen zijn niet te benijden.
Wat te denken van de scheidsrechter die op een vroege zondagochtend op een zompig veldje in de polder zijn leven in de weegschaal stelt om 22 nog lichtelijk dronken amateurvoetballers in het gareel te houden?
Hoe je ook wendt of keert, een scheidsrechter blijft een hobbyist. Ja, hij verdient een flinke onkostenvergoeding in de top van het voetbal, maar zelfs die staat totaal niet in verhouding tot de bakken geld die de profvoetballertjes verdienen.
Ik moet erkennen dat ze bij mij ook wel eens het bloed onder de nagels hebben gehaald, tijdens mijn actieve en passieve voetbalcarrière. Rationeel bekeken zijn het helden voor mij, zonder hen geen voetbal, maar voetbal is geen rationeel spelletje.
Op fietse in de buitengebieden, ter hoogte van Eefde, zoef ik langs een trapveldje met een klein houten hok ter zijde dat oogt als de kantine en kleedkamer van FC Pinkeltje. Hier wil ik het mijne van weten. Ik stap af en zie 't Fluithuis op het schuurtje staan. Niks geen FC Pinkeltje, dit is het clubhuis en oefenveldje voor de scheidsrechters van Z.
Ik vraag mij af wat er zich zo al afspeelt daar in de kantine na een dag van noeste fluittraining. Wordt er keurig geëvalueerd met een kopje thee of beestachtig gezopen en afgegeven op al die verwende k*t-voetballertjes? Ik hoop het laatste, dat verdienen ze, even los en te keer gaan tegen alle onrecht die hun wordt aangedaan. Kunnen ze in het weekend weer fris op de weide staan.
Mijn hobby is wielrennen, ik ploeter op een zondagochtend met een kater de Cauberg op. Langs de kant van de weg kijkt een man mij meewarig aan alsof hij mijn hobby niet te benijden vindt. Hij fluit liever.

Benno Geerlings zoeft als fietskoerier dagelijks door de straten. Met de frisse blik van de buitenmens beschrijft hij wekelijks zijn bevindingen, belevenissen en ontmoetingen.

Reageer als eerste
Meer berichten