Een glimmende Ford Mustang staat geparkeerd aan de Boompjeswal.
Een glimmende Ford Mustang staat geparkeerd aan de Boompjeswal. (Foto: )
Column Op fietse door Z.

Transitie

Sinds enkele maanden fiets ik op een wielrenfiets met een frame van carbon. Daarvoor was het aluminium en mijn eerste racefiets had een stalen frame. Carbon is licht in gewicht, het ontwerp is aerodynamisch en ik heb het idee dat ik er harder mee fiets dan met mijn voorgaande fietsen. Mijn stalen ros was zwaar, maar onverwoestbaar en was voortreffelijk in het opvangen van schokken. Het frame leek meer mee te geven aan de grillen van de weg. Carbon is stug, je vliegt stuiterend over de straten. Mijn grootste treurnis zit hem in de vormgeving. De moderne racefiets ziet er niet meer uit, vind ik. Karakterloos. Stap ik hiermee in de valkuil 'vroeger was alles beter?' Ik denk het niet. Er is een bloeiende markt van oude wielrenfietsen ontstaan. Jongeren fietsen graag op een oude gepimpte Jan Janssen of Peugeot. Ook zij zitten dus nog graag op zo'n prachtig strak fietsje met dunne ronde stalen buizen. Een wielrenfietsenmerk uit Italië heeft zelfs zo'n retrofiets in productie genomen; de Eroica, tevens de naam van een populaire fietstocht in Italië voor liefhebbers van oude racefietsen.

Waar het de vormgeving betreft, geldt voor mij bij de auto hetzelfde als voor de wielrenfiets. De auto van nu is duurzamer, ergonomischer, aerodynamischer, maar vooral eenheidsworst in vormgeving. Het is goed dat de zwaar vervuilende lawaaierige metalen benzineslurpers van toen in evolutie zijn omgevormd tot energiezuinige, gestroomlijnde voertuigen met een carrosserie waarbij het staal meer vervangen wordt door kunststof. Maar eerlijk gezegd: veel van die klassiekers waren een lust voor het oog.

We gaan in transitie naar de elektrische auto. Dat gaat moeizaam. Dat is niet alleen vanwege de hoge kosten lijkt me. De gemiddelde automobilist ziet ook de vormgeving niet zitten. De Tesla kun je nauwelijks stoer noemen.

Op fietse op de Boompjeswal bij het centrum van Z. zie ik een trotse zwart glimmende Ford Mustang geparkeerd staan. Ik stel voor dat we van Amerikaanse en Europese klassiekers E-varianten gaan produceren. Volgens mij een goede prikkel voor de testosteron autorijder van nu om de overstap te maken. Ik word ook liever op mijn carbon racefietsje geruisloos voorbijgereden door een elektrieke snoek dan door een protserige vormloze Tesla.

Door Benno Geerlings 

Meer berichten