Foto:

Mirrewinter de movie: 'Het is een prachtig oorlogsverhaal'

Schrijver en verhalenverteller Teun Deijk uit Loo-Bathmen maakte zijn debuut als acteur in de oorlogsfilm Mirrewinter de movie. De meeste Achterhoekers zullen hem echter kennen van het radioprogramma op zondag om 10.15 uur op Achterhoek FM.

Door Regien Klein Hegeman

Loo/ Eefde - 'Een meesterwerkje, aanrader, deze oorlogsfilm van het oosten van het land moet iedereen gezien hebben'. Of, zoals Herman Finkers de film omschrijft, ''t grip oe achter 't vestje'. Het zijn lovende recensies voor de makers van de Twentse oorlogsfilm 'Mirrewinter de movie'. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek 'Mirrewinter' van Gertjan Oplaat, tevens de initiatiefnemer van de film. Oplaat wist met 140 man de amateurfilm tot een kaskraker te maken. Met meer dan 10.000 bezoekers is 'Mirrewinter de movie' een hit in de regio. Maar ook over de grens in Canada werd de film met open armen ontvangen.

De teller tikt nog even door want net als in Twente is in de Achterhoek grote belangstelling voor de oorlogsfilm die zich in Twente afspeelt. Volgens Teun Deijk, zelf een geboren en getogen Sallander, maakt de streek waar je vandaan komt absoluut geen verschil. "Er is veel herkenning. Een beleving van toen. Vooral bij de oudere generatie. Die óf het zelf hebben meegemaakt óf op de hoogte zijn via alle verhalen verteld door ouders en grootouders."


Deijk is opgegroeid in de omgeving van Markelo waar het verhaal zich afspeelt. Toen hij hoorde dat Oplaat een film ging maken wilde hij graag meedoen. "Omdat het een prachtig verhaal is. Het gaat over een jongen met een lichte beperking, Getje, die het leven van een joods meisje redt. De Duitsers zijn overal. De pastoor wordt in het bijzijn van moeders en kinderen doodgeschoten. De spelers in de film trekken je heel makkelijk het verhaal in. Daarnaast heb ik nog nooit in een film gespeeld. Wel toneel. Dus ik was benieuwd hoe dat in zijn werk zou gaan.''


Deijk komt door de casting. Net als honderdveertig andere streekgenoten die belangeloos aan de low-budget film mee wilden werken. Hij krijgt de rol van een oude boer. Een mooie rol vindt Deijk. "Eigenlijk speel ik mezelf. Met de pet op en een zwarte buis aan. De draaidagen speelden zich in de winter af. Soms was het een hele dag wachten. In de ijzige kou. Ik had geen idee wat we aan het doen waren. Niemand eigenlijk. Er waren misschien maar twee mensen die speelervaring in een film hadden. Dan gingen we naar een locatie waar in één dag veel scenes opgenomen moesten worden. Bijvoorbeeld bij de kerk in Diepenheim, de boerderij in Markelo of de begrafenis bij Verwolde bij Laren. Normaal duurt een begrafenis een kwartiertje. Nu zeker anderhalf uur. Maar het was prachtig. Precies zoals het eind jaren veertig ging. Paard en wagen vervoerden de kist. Een lange stoet liep er achteraan." Teun wordt nog steeds emotioneel bij het zien van bepaalde scenes. Hij heeft de film inmiddels al wel acht keer gezien.

Meer berichten