Foto: Tim Pardijs
Column Tole Bobbink

Logeren

Lotje is uit logeren en ik dacht dat ik dat leuk zou vinden. Even geen hond die me heel de dag in de gaten houdt. Even geen hond die, zelfs als het regent, naar buiten wil. Wanneer ik mijn broertje met Lotje uitzwaai en hij het raampje naar beneden doet, zie ik haar lachend op de bijrijdersstoel zitten en terwijl ik hen weg zie rijden, begin ik haar al te missen. Ik zwaai nog een keer, maar ze zwaait niet terug. Met de tong uit haar mond kijkt ze om zich heen.

Ik sta in de woonkamer en kijk verlaten om me heen. Overal liggen speeltjes die ik opruim en elk speeltje dat ik vastheb, daar kijk ik even naar.

Ik praat tegen mezelf, want mijn vriendin ligt boven op bed. 'Weet je nog, toen ze nog geen uur geleden met dit maantje speelde? Oh, en weet je nog toen ze vlak voor vertrek met beide pootjes je been vastpakte en in je broek beet? Weet je nog hoe leuk dat was?'

De eerste ochtend dat ik beneden kom, staat Lotje me niet op te wachten. Haar mand ligt er verlaten bij. In de keuken liggen wat brokjes rondom haar bord en het water in haar drinkbak is vies van het zand dat in haar baard gezeten moet hebben toen ze dronk. Vertederd kijk ik ernaar.

Ik val mijn broertje lastig via de app. Ik wil foto's zien en stel te veel vragen. Vond ze het leuk in de auto? Hebben jullie al gewandeld? Hoe heeft ze geslapen, op de bank of bij jou op de kamer? Ze kan wel alleen in een kamer slapen, maar dan met maantje en haar deken en in een kamer die ze niet kent kan ze het spannend vinden.

Ik zit in mijn eentje in het tuinhuis en kijk wat om me heen. Wat moet je met je leven zonder je favoriete teefje?

Meer berichten




Shopbox