Logo zutphensekoerier.nl
Tole Bobbink

Hardlopen

Foto: Tim Pardijs

Op een ochtend doe ik Lotje de riem om en loop met haar de tuin uit. Ze kijkt een paar keer naar me op om te zien of ik een werpstok en een bal bij me heb. 'Wat gaan we doen?' zegt ze terwijl we bij het hek staan.

'We gaan hardlopen.'

'Alleen maar hardlopen? Mag ik dat al?'

'Korte stukjes en niet te hard en dat komt goed uit, want ik kan ook niet hard.'

Lotje lacht en gaat zitten. 'Nou, begin maar als je er klaar voor bent dan.'

Ik zet het rennen in en Lotje rent voor me uit. Ze kijkt nog steeds naar me op. 'Echt alleen maar rennen,' zeg ik.

'Goed,' zegt ze en versnelt haar pas, 'dan ga ik ook echt rennen.'

'Kom, tandje erbij...'

Wanneer we op de helft van het rondje zijn, springt ze de berm in en doet daar een grote pauze. Zodra ze kan, springt ze de berm weer uit om verder te gaan. Als ze mij boterhamzakjes tevoorschijn ziet halen, kijkt ze me verbaasd aan. 'Waarom doe je dat, we hebben toch haast?'

'Baasjes ruimen achter hun hond op, zo hoort het nou eenmaal.' Zo snel mogelijk, om geen kostbare tijd te verliezen, ruim ik haar grote pauze op.

'Kom, tandje erbij,' zegt Lotje en zet het op een sprinten. Ze kijkt om zich heen, naar de paarden in de wei, de grazende koeien, de honden die op hun erf dik liggen te worden. 'Heerlijk, rennen in de ochtend. Dan zie je het hele dorp wakker worden.'

Omdat het tempo hoog ligt, kan ik niet antwoorden. Ik vind het ook allemaal even prachtig, maar ik heb geen adem over om het te beamen.

Als we thuis op de oprit staan, rent Lotje uitdagend om me heen en neemt de speelhouding aan. 'Geweldig. Rennen ging goed, hè? Hoe lang was dat nou, hoe ver hebben we gerend?'

'Een kilometer in vijf minuten.'

'Zegt me niks, maar ik vond het leuk.'

Meer berichten




Wat vindt u?

Roetveegpiet of niet?



Reageren!

Shopbox