Foto: Tim Pardijs
Op fietse door Z.

Column Tole Bobbink: Hekjes

Lotje de hond leeft in haar eigen wereld. Alles wat zwaait, zwiept of piept, daar moet mee gespeeld worden. Wanneer ik een kleed aan het uitkloppen ben, springt zij op en neer om er in te kunnen bijten. Waait het hard, dan hapt ze eerst in de wind en vervolgens bijt ze met een grijns op het gezicht de tulpen kapot. Omdat die zo speels heen en weer zwiepen in de wind.

Het is april en dus kunnen de zaden de grond in. Nog niet eerder heb ik een moestuin gehad, ik heb geen flauw benul van wat ik moet doen. Maar voor zoiets lulligs als sla kweken wil ik niet Youtube hoeven gebruiken, sla groeit immers al eeuwen goed zonder internet. De buurman staat vanaf zijn eigen landje te kijken en ik weet dat hij alles weet wat Youtube me vertellen kan over het boerenleven. Ik hoef het hem maar te vragen.

Hij lacht. 'Je moet het zakje niet laten vallen, jongen, en je moet je hand lager bij de grond houden, anders neemt de wind de zaden mee.'

'Ze springt over de hekjes en rent langs me heen'

Het grootste risico op een mislukte groenteoogst is niet eens mijn onbekwaamheid. Aannemelijker is het dat Lotje alle groenten opeet omdat het zoveel lijkt op de dingen die haar baasjes elke avond eten en waar zij niks van krijgt.

Dus zit ik in de zon hekjes te bouwen van snoeiafval. Halverwege komt Lotje aanrennen met een slipper die ik van zolder heb gehaald. Ze heeft nog nooit een slipper gezien (afgelopen herfst geboren) en met zoiets wonderlijks als een slipper, daar moet mee gespeeld worden.

De hekjes rondom de moestuin zijn nieuw, ze heeft ook nog nooit een hekje van snoeiafval gezien, maar het boeit haar niet. Ze heeft een slipper te pakken. Ze springt lachend over de hekjes en rent langs me heen.

De buurman lacht. 'Werken goed, die hekjes.’

Meer berichten