de Keukenhof van Z.
de Keukenhof van Z. (Foto: Benno Geerlings)
Op fietse door Z.

Op fietse door Z.: 'Negen van de tien keer een glimlach bij de aflevering van bloemen'

Ik ben geen bloemenman. Op reis over de Molukse eilanden in Indonesië worden we begeleid door onze lokale gids Victor. Victor houdt van Holland, het is zijn grote droom om naar Nederland te komen om het Ajax-stadion te zien en de Keukenhof te bezoeken. Ik woon al meer dan een halve eeuw in dit landje, maar ik heb nooit de behoefte gehad om de tulpenvelden te gaan zien (over de gestrande UFO in 020 zwijg ik helemaal).

Door Benno Geerlings

Mijn partner K. heeft graag bloemen in de vaas staan. Zaterdags op de Zaadmarkt wordt er altijd gestopt bij een bloemenstandje en wordt er een bosje stervensbegeleiding gekocht. Ik snap het niet. Moedwillig worden er in de regio Westland stelen doorgesneden van kleurrijke levende natuur. Vervolgens worden ze massaal geveild om uiteindelijk via tussenhandel te eindigen in de huiskamer-hospice. Toegegeven, daar worden ze dan over het algemeen liefdevol verzorgd in hun laatste levensdagen.

Als fietskoerier bezorg ik de boeketjes ook aan huis. Het bezorgen is bevredigend want negen van de tien keer tref ik een glimlach aan bij aflevering. Blije mensen, stervende bloemen; blijft een rare paradox voor mij. Geworteld in de aarde stemmen ze me ook niet altijd vrolijk.

Op fietse door Z. zie ik in de gemeentelijke bermen en plantsoenen bedjes gele narcissen staan. Niet in een vaasje maar net zo treurig in dit geval. Zo ook aan de Rudolf Steinerlaan in de Leesten. Op de gemeentelijke groenstroken bedachten ambtenaren een en ander te moeten opfleuren door verspreid hier en daar een paar gele bloemetjes te planten.

Ambtelijk gras als markering en scheiding van wegen, geen schoonheidsprijs maar ik begrijp de noodzakelijkheid. Om er toch wat van te maken zaai je wat bloemen, maar eigenlijk benadruk je daarmee de treurigheid.

Op Goede Vrijdag blijf ik zitten met een onbezorgbaar paasboeketje. Ik mag ze mee naar huis nemen van mijn opdrachtgever. Echter, K. is op reis dus belanden ze nog in het folie verpakt op de gang. Die nacht word ik met bezwaard geweten wakker, ik sleep mezelf uit bed, ga naar beneden en zet het naar water hunkerende bosje toch maar in een vaas. Ik moet toegeven, dankzij deze wederopstanding slaap ik die nacht verder als een roos.









Nieuwsoverzicht

Meer berichten