Logo zutphensekoerier.nl


Foto: Tim Pardijs
Tole Bobbink

Schoffel

Mijn vriendin en ik rijden in de buurt van de Polbeek-toren, de plek waar mijn opa de laatste jaren van zijn leven gewoond heeft. 'We zijn al lang niet meer bij het huis van opa geweest, zullen we er even langsrijden?'

'Waarom?'

'Gewoon, om te kijken.'

Ik heb er eigenlijk geen zin in. Ik ben moe en wil boodschappen doen en dan thuis op de bank, maar ik zie aan het gezicht van mijn vriendin dat ze heel graag langs het huis van opa wil rijden.

Wanneer we bij de Polbeek aankomen, zien we dat zijn woning leegstaat. Als we via de tuin naar de achterdeur van zijn vroegere woning lopen, komen er razendsnel herinneringen omhoog. Ik zie hem schuifelen door de kamer, zittend slapen in de oudemensenstoel en ik kan me levendig het gesprek herinneren waarin hij me uitlegde hoe zijn natte was opgehangen moest worden. 'Ik voel nog precies hoe het was om bij hem op bezoek te komen.'

Mijn vriendin lacht. 'Ja, dat we hier in de tuin zaten, waarvan de grond hem zo heilig was. Ik kan hem zo weer op zijn stoel zien zitten zien zitten en hoe hij in korte broek met zijn schoffel de grond bewerkte.'

'Ik voel nog precies hoe het was om bij hem op bezoek te komen'

We staren naar de tuin. Alles is in winterstand en al een jaar niet onderhouden.

'Kijk,' zegt mijn vriendin, 'daar staat zijn schoffel.' Ze pakt hem. 'Wat mooi, we komen toevallig bij hem langs, een jaar na zijn overlijden, en we vinden zijn schoffel. De schoffel waarmee hij zijn tuintje deed.' Tranen verschijnen in haar ogen. 'Die moeten we meenemen. Hier, jij moet hem dragen.'

Thuis zetten we met stille aandacht de schoffel naast al het andere gereedschap dat we van hem hebben. 'Dit voorjaar gaan we met opa's schoffel de tuin bewerken. Een fijne gedachte.'

reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox