Logo zutphensekoerier.nl


Welkom Zoef, maar wel met licht aan!
Welkom Zoef, maar wel met licht aan! (Foto: Benno Geerlings)
Op fietse door Z.

Op fietse door Z.: Ons dorp

Tot mijn 16e ben ik een randstedelijk zwerver geweest. Het was verhuizen geblazen. Niet geaard en altijd de prikkels van nieuw stadsleven om me heen.

Door Benno Geerlings

Op mijn 20e ging ik studeren in een middelgrote stad in de provincie. Ik koesterde er de anonimiteit. Wekenlang kon ik door straten slenteren zonder een groet naar mijn medemens. Zonder wederzijdse herkenning. Ik bleef er hangen; studie liep over in werk.

In de avonden kon ik er genieten van het grote culturele aanbod, naar het filmhuis of een alternatief bandje kijken en beluisteren in het roemruchte popcentrum Doornroosje. Desnoods aan de bar hangen in één van de vele kroegen, onverzadigbare onrust.

Wijsheid komt met de jaren, rust in je lijf en hoofd ook. Behoefte aan basis en betekenis groeide. Ik keek om me heen en vond mijn partner K. Dat betekende opnieuw verhuizen, beladen met vooroordelen naar het onbeduidende stadje Z. in de Achterhoek!

Het duurde even maar inmiddels wil ik niet anders meer. Ik ervaar het zelfs als prettig dat men mij groet in de straten hier. Van stad naar stadje… en sinds kort van stadje naar dorp.

Ik fietskoerier nu namelijk ook in buurdorp B. Vroeger wilde ik niet dood gevonden worden in een dorp! De sociale controle die je naar de keel grijpt, de wereldvreemdheid, de xenofobie. Ik moet u bekennen, ik ben er nu een maandje op fietse en ervaar er de benauwdheid en de angst voor de vreemdeling niet.

Vorige week liep er de ketting van mijn fiets. Een dorpeling kwam zijn huis uit en bood mij een doek aan om mijn handen schoon te maken. Ik heb zelfs het idee dat sommigen het wel leuk vinden, zo'n rare snuiter op een bakfiets. Er hangt ook een spandoek aan het begin van het dorp om ons welkom te heten.

Mijn partner K. is er geboren en getogen. In augustus gaat ze er los tijdens de kermis en het vogelschieten. Cultureel hoogtepunt van het jaar. Bij dit evenement trek ik echter de grens, het moet niet gekker worden.

Soms moet je een traditie niet willen begrijpen en begint het te kriebelen, de grootstedelijke onrust, even een weekendje Rotjeknor doen.

reageer als eerste
Meer berichten