Logo zutphensekoerier.nl


Foto: Tim Pardijs
Tole Bobbink

Konijnentatoeage

Nu de zorgtaken voor mijn opa zijn weggevallen, hebben mijn vriendin en ik weer meer vrije tijd. We hebben geen kleine kinderen, maar houden er wel van voor oppas te spelen. En omdat familie en vrienden in onze omgeving wel kinderen hebben, spelen we regelmatig een dag of langer oom en tante.

Het nichtje (5) van mijn vriendin is uit Utrecht overgekomen voor een lang weekend. De week ernaartoe is ze zo zenuwachtig dat ze steeds slechter slaapt en hangt er een kalender naast het bed om te tellen hoeveel nachtjes slapen het nog is.

Haar moeder stuurt ons een dag van te voren een foto van een lijstje met ongeveer vijfentwintig activiteiten die ze zelf heeft bedacht. We gaan vliegeren in de uiterwaarden, spelen bij de fonteintjes op de overwelving en heel veel pannenkoeken eten.

Het elektrische paard dat voor de C&A staat, bij de fonteintjes, noemt ze 'Geldje'.
'Waarom?' vraag ik, terwijl ik haar eraf help.
'Omdat hij alleen wil bewegen als je hem geld geeft.'

De laatste ochtend van het weekend zitten we gedrieën aan de keukentafel en kijkt ze dromerig naar buiten. 'Waarom wonen we thuis niet tegenover een speelgoedwinkel en waarom hebben wij geen fonteintjes in de straat?'

Mijn vriendin en ik kijken elkaar aan en lachen. 'Ja, voor kinderen is dat de definitie van de hemel: wonen tegenover een speelgoedwinkel.'

Het nichtje kijkt naar mijn tatoeage van een doodshoofd. De tatoeage, een overblijfsel van een voorbije periode in mijn leven, is iets waar mijn vriendin nooit van gehouden heeft. Maar ze houdt wel van mij, dus neemt ze dat lelijke plaatje voor lief.

'Daar zou een baby moeten staan,' zegt het nichtje. 'En hartjes. En een konijntje.' Ze kijkt me boos aan, alsof ik dat best zelf had kunnen bedenken.

reageer als eerste
Meer berichten