Foto: Tim Pardijs
Tole Bobbink

Uitstrooien

Mijn opa wilde uitgestrooid worden naast zijn vrouw en dus komen we met de hele familie op zijn lievelingsplek bij elkaar.
As uitstrooien op een willekeurige plek zonder vergunning is niet toegestaan, maar niemand van de familie heeft zin uit te zoeken wat de regels precies zijn en als je maar snel genoeg bent kunnen ze er niks aan doen. Uitgestrooid as krijg je niet zo makkelijk weer de urn in. Om problemen niet over ons af te roepen, besluiten we heel vroeg te verzamelen op de plek die opa heeft uitgekozen.

'Moet opa weer mee naar huis? Goed, dan gaat opa weer mee naar huis'


Als we aankomen, 's ochtends acht uur, zijn er geen mensen en is het goed te voelen waarom dit de lievelingsplek van opa en oma is geweest. Er is een weids grasveld met schapen, enorme stukken bos en een flinke hei. Mijn opa en oma zaten elke keer onder dezelfde boom. Hij op een kleedje en zij, omdat ze nogal zwaar was en last had van haar heupen, op een klapstoeltje.
We kijken allemaal onrustig om ons heen en de makkelijk te herkennen urn hebben we in een neutrale Albert Heijn-tas verstopt. 'Laten we het nu maar doen,' zegt iemand, 'voordat er ineens veel mensen komen.'
We staan met zijn allen losjes in een kring en geven de urn - de goedkoopste kartonnen bus, omdat opa dat zo gewild zou hebben - bedachtzaam aan elkaar door. We schudden elk wat van zijn as uit en de wind verdeelt het as willekeurig over het mos, gras en onze schoenen. De kinderen van mijn nichtje zijn bijna twee en begrijpen niet goed waar we mee bezig zijn, denk ik. Want als ik het laatste beetje as uit de koker heb geschud, rapen ze takjes en blaadjes van de grond en stoppen die de koker weer in.
'Moet opa weer mee naar huis?' vraag ik.
'Ja,' zeggen ze allebei.
'Goed, dan gaat opa weer mee naar huis.'

Meer berichten