Foto: Tim Pardijs
Tole Bobbink

Uitvaart

Mijn opa was een realistische man, hij wilde niet begraven worden. 'Dat geeft jullie alleen maar werk met het graf,' zei hij. 'Het eerste jaar doe je het graag, maar na een tijdje wordt het een verplichting.' Zijn twee zoons en zijn vrouw zijn ook gecremeerd en op een lievelingsplek uitgestrooid. Hij wilde dat ook, op dezelfde plek als zijn vrouw.

Mijn opa heeft in drie jaar tijd zijn zoons Ab (57) en Henk (55) en zijn vrouw Henny (86) verloren. Het regelen van de uitvaart komt daarom voor rekening van zijn kleinkinderen. We zitten de eerste dagen met zijn vijven aan tafel en doorzoeken de administratie en familiefoto's.

Het voelt intiem, stilstaan bij het leven van opa met een kleine groep mensen


Onze opa is een hardwerkende, zuinige, maar gelukkige man geweest. Het verdriet van zijn te vroeg en onverwachts overleden zoons mag niet centraal staan bij zijn herdenking. Hij is niet blijven hangen in het verdriet dat hij om zijn jongens had, dus waarom zouden wij dat doen?

We zijn op zoek naar foto's uit de tijd dat hij gelukkig was. Zijn huis, het voormalige café 'De eerste stuiver' aan de Voorsterallee, op de plek waar nu de Polbeektoren staat, komt uitgebreid aan bod.

De uitvaart is mooi. Precies zoals je het verwacht bij een man die zijn kinderen en vrouw heeft overleefd. Er zijn niet veel mensen, maar de mensen die er zijn hebben opa goed gekend. Het voelt intiem, stilstaan bij het leven van opa in aanwezigheid van een kleine groep mensen. We tonen foto's uit de tijd dat hij gelukkig en gezond was. We tonen foto's van zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.

Op het moment dat de kist de verbrandingsoven ingaat, staan we er met de hele familie omheen. Ik leg het vuurvaste steentje op de kist, mijn nichtje start de oven. Tot het allerlaatste moment zijn we bij hem.

Meer berichten