Logo zutphensekoerier.nl


Tole Bobbink

Column Tole Bobbink: Natte was

  Column

Mijn opa belt in de namiddag op. 'Tole, kun je even komen? De was voor me ophangen? Ik kan het zelf niet meer.'
Een kwartier later stap ik binnen en tref hem buiten adem in zijn stoel aan. 'Ik vind het erg te moeten vragen, maar ik kan het zelf niet meer, anders zou ik je niet bellen.'
'Geeft niks, opa, altijd bellen als er wat is.'
Samen schuifelen we naar de wasmachine, hij achter zijn rollator, ik met de wasmand. Als ik de natte was eruit heb gehaald en naar de kamer wil lopen, zegt hij: 'Je moet de trommel ronddraaien.'
'Heb ik gedaan, hij is echt leeg.'
'Oké, soms blijft er iets plakken.'
'Weet ik, opa, doe ik thuis ook altijd.'
Wanneer ik de kleding ophang, zegt hij: 'Je doet het verkeerd, je moet de knijpers gebruiken.'
'Waarom dan?'
'Gewoon, dat hoort. Zo deed mijn vrouw het ook altijd.'
Ik lach en pak de knijpers erbij.
'Ik hang het altijd precies in het midden van het kledingstuk op, dan houdt het zichzelf in evenwicht.'
'Ja best, maar iedereen hangt het met knijpers op. Alleen jij doet het anders, dus doe het nou maar met knijpers.'
'Goed opa, ik ben al bezig.'
Als ik het beddengoed, terwijl hij vanuit zijn stoel aanwijzingen geeft, in het midden van de kamer uitspreid over de eettafelstoelen, kan ik het niet laten er toch nog iets over te zeggen. 'Mijn vriendin hangt ze ook op zonder knijpers.'
'Zeg, ik heb mijn gehoorapparaten niet in, dus als je wilt praten dan moet jij ze even in doen. En als je koffie wilt, moet je het zelf even zetten.'
Na het in doen van de gehoorapparaten, zitten we tussen de natte hoeslakens en dekbedovertrekken. We drinken koffie en hebben het er niet meer over.

reageer als eerste